Światowy Dzień Stwardnienia Rozsianego

30 maja obchodzimy Światowy Dzień Stwardnienia Rozsianego, ustanowiony w 2009 roku przez Międzynarodową Federację Stwardnienia Rozsianego. Kolor pomarańczowy jest symbolem tej choroby.
Stwardnienie rozsiane to jedna z najczęściej występujących chorób układu immunologicznego, dotykająca około 50 tysięcy osób w Polsce. Jest to przewlekła i nieuleczalna choroba, która nie musi jednak stanowić bezpośredniego zagrożenia życia. Przy odpowiednim leczeniu można dożyć późnej starości, podczas gdy nieleczenie lub niewłaściwe leczenie mogą prowadzić do niepełnosprawności. Choroba ta nazywana jest „chorobą młodych dorosłych”, ponieważ najczęściej diagnozuje się ją u osób w wieku od 20 do 40 lat, głównie u kobiet.
Stwardnienie rozsiane występuje w trzech głównych postaciach:
• postać rzutowo-remisyjna – z przemiennymi fazami pogorszenia i okresami bezobjawowymi,
• postać pierwotnie-postępująca – z ciągłymi, nasilającymi się objawami prowadzącymi do dysfunkcji organizmu,
• postać wtórnie-postępująca – z stopniowym zanikaniem aktywnych faz choroby oraz stałym postępem niepełnosprawności.
Objawy są zróżnicowane i zależą od lokalizacji uszkodzeń w mózgu i rdzeniu kręgowym. Najczęściej występują m.in. dysfunkcje układu pokarmowego, wzroku, mowy, ruchu oraz procesów poznawczych, a także depresja i problemy z aktywnością seksualną.
Nowoczesne terapie pomagają w leczeniu, spowalniając postęp choroby, redukując liczbę rzutów oraz łagodząc objawy, co poprawia komfort życia.
Leczenie wymaga współpracy wielu specjalistów, takich jak neurolog, rehabilitant, psycholog i terapeuta zajęciowy. Wczesne rozpoczęcie terapii zwiększa szansę na długotrwałą samodzielność i aktywność życiową.
Stwardnienie rozsiane nie jest wyrokiem. Dzięki wsparciu, leczeniu oraz zrozumieniu społecznemu, osoby z tą chorobą mogą prowadzić aktywne i satysfakcjonujące życie.